बेल वाजली आणि मी दार उघडले. या घटनेत काहीच विचित्र नाही. मग मला का सारखे असे वाटत आहे, की मी काहीतरी खूपच विचित्र केले आहे! तशी वेळ सकाळचीच होती, पण… अरे वेळ तर सकाळचीच आहे, मग पणचा प्रश्नच नाही ना. मग असे का होतेय?  काय होते माहिती आहे का? आमच्याकडे मला रोज सकाळी चार चहा करता येतात. हे सगळ्यांना माहिती आहे. तरी सगळे मला मुद्दाम … Continue reading कथा : ऊमन्डे

नितीनने खिडकीतून डोकावून बघितलं. समोरच्या दुकानासमोरची जागा मोकळी होती. तो चरफडला. त्याने मागे वळून भिंतीवरचं घड्याळ बघितलं. संध्याकाळचे पाच वाजत आले होते. एव्हाना शंकरने दुकान मांडायला हवं, आणखी उशीर झाला तर गिऱ्हाईक कमी होईल त्याचं, कळत कसं नाही याला? नितीन चिडचिडत राहिला.  “अहो, बरोबर पाचच्या आसपास खिडकीपाशी का उभे राहता हो रोज तुम्ही?” मागून अरुणा ओरडली.  “तुला काय करायचंय?” नितीन मागे वळून न पाहता पुटपुटला.  … Continue reading कथा : भाजीवाल्याची बायको 

गोळ्यांचे आवाज थांबले होते; तरी सावध असायला हवंय. शत्रू तसा हुशार आहे. तोही मी बाहेर पडायचीच वाट बघत असणार. मेजरसाहेबांनी सांगितलंय, “सकाळपर्यंत जागा सोडायची नाही. शत्रूला थोपवून ठेवायचा आहे. शत्रू हुशार आहे. त्याची पद्धत म्हणजे, आधी तुफान गोळाबारी करायची आणि नंतर भयाण शांतता. असे वाटावे, की तो निघून गेलाय. मग आपण बाहेर पडलो की आयतेच सावज.”   मी सावध आहे; इतक्या सहजासहजी गारद होणार नाही … Continue reading कथा – सैनिक

विजू शेजारच्या वहिनींच्या घरी हॉलमधल्या कोचावर बसला होता. वहिनींची वाट पाहत होता. नेहमीचंच दृश्य. भिंतीवरचा टीव्ही. कोपऱ्यातली काचेची शो केस. त्यातले विजूला आवडणारे छोटे हत्ती. वहिनी आंघोळ आटपून हॉलमधे आल्या. टॉवेलने ओले केस पुसता पुसता विजूकडे बघून हसल्या. आज फार देखण्या दिसत होत्या वहिनी. त्या विजूच्या जवळ कोचावर येऊन बसल्या – खूप जवळ. त्यांचा गंध विजूला येत होता, स्पर्श होत होता. अचानक त्यांनी विजूला जवळ … Continue reading लाटा

सक्काळीच फोन वाजला. आजींना दचकून जाग आली. कोणाचा असेल एवढ्या सकाळी फोन? या विचारात त्यांनी उशीखाली चाचपडत चष्मा शोधला, डोळ्यांवर चढवत किलकिल्या नजरेने स्क्रीनवर बघितलं; पण झोपेचा अंमल असलेल्या डोळ्यांना धुरकट दिसत होतं. मग त्यांनी तो चष्मा काढला आणि गाऊनच्या झालरीला पुसला. तोवर फोन वाजून वाजून गप्पच झाला. “मेल्यांनो,जर्रा म्हणून फोन उचलेपर्यंत धीर नाही,” म्हणत त्यांनी नाव बघितलं. समोरच्या फ्लॅटमधल्या रिचर्डचा फोन होता. ‘याचं काय … Continue reading आकांताच्या काठावर…

प्रसिद्ध कन्नड लेखिका बानू मुश्ताक यांना त्यांच्या ‘हार्ट लॅंप’ या पुस्तकासाठी २०२५ चा आंतरराष्ट्रीय बुकर पुरस्कार मिळाला आहे. हे पुस्तक त्यांच्या मूळ कन्नड लघुकथा संग्रहाचे इंग्रजी भाषांतर आहे. या पुरस्काराने  त्यांनी इतिहास रचला आहे; कारण : बुकर पुरस्कार मिळवणारे हे पहिले ‘कन्नड’ साहित्य आहे. लघुकथांच्या संग्रहाला हा पुरस्कार मिळण्याची ही पहिलीच वेळ आहे. भारतीय अनुवादकाला (दीपा भाष्टी) अनुवादासाठी बुकर पुरस्कार मिळण्याचीही ही पहिलीच वेळ आहे. … Continue reading कथा : कृष्णसर्प 

  चिंता ही वैशाखातल्या वणव्यासारखी असते. वणव्यात अर्धेअधिक जंगल खाक होते. झाडे, वेली, जनावरे, पक्षी, रानवासी सगळे भस्म होतात. शिकारीला गेलेला असताना एकदा देवव्रत भीष्म वणव्यात सापडला; त्याचे सर्वांग भाजून गेले; केवळ नशीब बलवत्तर म्हणून भीष्म वाचला. ह्या ग्रीष्मातली ही अंगाची लाहीलाही करणारी दुपार आणि मनाला जाळणाऱ्या चिंतेचा वणवा! माता सत्यवतीच्या महालात येताना भीष्म गर्भगळीत झाला होता.    पूर्व, पश्चिम, दक्षिण, उत्तर, आग्नेय, नैऋत्य, वायव्य, … Continue reading गांधारी 

   अलीकडे उजव्या गुडघ्याचे दुखणे खूप वाढले आहे. चालणे कठीण  झाले. पायरी चढणे उतरणे सहज जमेची ना. उठता बसता ‘स्स्, हाय, आई गं’ चा  जप सुरू झाला. वयाने  आपला प्रताप दाखवायला सुरुवात केली होती. सत्तरी ओलांडल्यावर शरीर झिजणारच की!     ओघानेच सर्व आले  – डॉक्टर, रक्ततपासणी, एक्सरे… रोज उठून  एखादी लॅब नाहीतर क्लिनीक.  जीव वैतागू लागला. तोच दुसरा फटका – अचानक हाताला मुंग्या यायला लागल्या, बोटे  बधीर … Continue reading समुद्रमंथन

वैकुंठेश्वराला गेलेली मंडळी पांगली. पैठणकर प्रकाशला घेऊन निघाले; बरोबर आणखी चार जण होते. पावसात सगळे भिजलेले. जिना चढून वर आले.  बाहेरच्या खोलीत सतरंजी घातलेली. सगळे बसले. आतून कोणीतरी चहा आणला.  प्रकाश खचून गेलेला. अकस्मात उद्भवलेल्या परिस्थितीनं तो गांगरून गेलेला. आपलं आता होणार कसं? हा प्रश्न त्याच्या समोर आ वासून उभा राहिला. आई आणि धाकटी भावंडं डोळ्यांसमोर सारखी दिसायला लागली. पैठणकर म्हणाले, “चला, अंत्यविधी व्यवस्थित पार … Continue reading मागे उभा