१५ मे. बातमी आली, डॉक्टर आनंद नाडकर्णी गेले. आम्ही सगळे कुटुंबीय तेव्हा भूतानला फिरायला गेलो होतो. त्या संध्याकाळी फोबजीका इथल्या हॉटेलवर पोचलो. नेट मिळालं आणि बातमी कळली. आम्ही सगळेच सुन्न झालो. खोलीच्या तावदानातून बाहेरची दरी दिसत होती. हळूहळू काळोख होत होता. आम्ही बसून होतो. अधूनमधून सगळ्यांच्याच डोळ्यांतून पाणी येत होतं. इतकं, घरातलं कोणीतरी गेल्यासारखं, आधार कोसळून पडल्याचं दुःख होण्यासारखं त्यांचं-आमचं काय नातं होतं? मी काही … Continue reading नाडकर्णी सर नसताना…

विजू शेजारच्या वहिनींच्या घरी हॉलमधल्या कोचावर बसला होता. वहिनींची वाट पाहत होता. नेहमीचंच दृश्य. भिंतीवरचा टीव्ही. कोपऱ्यातली काचेची शो केस. त्यातले विजूला आवडणारे छोटे हत्ती. वहिनी आंघोळ आटपून हॉलमधे आल्या. टॉवेलने ओले केस पुसता पुसता विजूकडे बघून हसल्या. आज फार देखण्या दिसत होत्या वहिनी. त्या विजूच्या जवळ कोचावर येऊन बसल्या – खूप जवळ. त्यांचा गंध विजूला येत होता, स्पर्श होत होता. अचानक त्यांनी विजूला जवळ … Continue reading लाटा