बडिवार निसटोनि गेली ठाय लय आता कोलाहल सारा माजलेला किती किती पाहू वेचू किती ज्ञान अडकले मन याच्यातच पाहिजे पाहिजे मनाला हव्यास लोभाच्या समुद्री गटांगळ्या आरोग्याचा पोकळ बडिवार मोठा जेवणाचा रस हरवला उदंड उदंड कुंभमेळी गर्दी मनातली रांगोळी पुसलेली. उषा कुर्डूकर Continue reading कविता : जून २०२५
सोहळा… छायाचित्र : वंदना बाजीकर. प्रत्येक माणूस जगत असतो आयुष्याचा अद्वितीय सोहळा तरीही असतो प्रत्येकाचा जगण्याचा ताल वेगळा वेगळा सापडत नाहीत कोणा कोणाला अचूक उत्तरे जगण्याची म्हणून काही संपत नाही लढाई त्यांच्या अस्तित्वाची ओघळून जातात पानावरून थेंब इतक्या सहज रितं झालं पाहिजे प्राजक्तासारखं न तुटता हलक्याने मन सुटलं पाहिजे ध्यास हवा मना मनाला आभाळाला गवसणी घालण्याचा जगला पाहिजे खरा आनंद जमिनीशी नाते जोडण्याचा कठीण आहे … Continue reading कविता : मे २०२५
जीवन… जन्मची आहे अथांग सारा कशास त्याचा अंत बघा आनंदाने जगत रहावे चिंता करूनी जगणे ना… अनंतकाळी दुःख असे ते मरणा वाचून संपे ना सरणावरती गेल्यावरती अंत कुणीही पाहे ना… आनंदाने जगत रहावे चिंता करूनी जगणे ना… सुख दुःखाचे अवघे जगणे रडतची येणे हासत जाणे मागे कुठले पाश ठेवूनी सोबत काही नेणे ना… आनंदाने जगत रहावे चिंता करूनी जगणे ना… नियतीसुद्धा अचाट असते ती न … Continue reading कविता : मार्च २०२५
हा इवला देहच माझा बघ सांग कसा फुलवावा जरी दाही दिशांनी साऱ्या तो वारा धावून यावा मी गाणे गाते फुलता रेशमी धुक्यातून आता मग सूरही ते पानांचे मज साथ सुगंधी करीता शोधूच नका कुणी मजला रानात हरवूनी गेले मी रानफूल हो आहे विसरून मला मी गेले कुणी आनंदाने यावे अन् मला हळूच भेटवे फुलपाखरू येता जवळी रंगांनी उधळून जावे त्या हरीत तृणांच्या कुशीत मी मुक्त … Continue reading कविताचित्र : रानफूल
गोदरेजची जुनी लोखंडी कपाटं… मागच्या तीन पिढ्यांनी वापरलेली गंजत चाललेली तरीही टाकून द्यावीशी न वाटणारी रंग मारून पुन्हा नवीन झाल्यासारखी वाटणारी तरीही व्हॅलिडिटी संपलेली दार उघड बंद करताना खडखडणारी करकरणारी आरशावर तडा गेलेली आत तिजोरी असली तरीपण चाव्या हरवलेली पोरांनी लहानपणी लावलेल्या फुलपाखरांच्या पिवळ्या पडलेल्या स्टिकर्समधे त्यांचं बालपण जपून ठेवणारी आजच्या फॅशनशी मेळ न खाणारी ‘पण हल्ली अशी भक्कम कपाटं मिळतात कुठे’ म्हणत जपून ठेवलेली … Continue reading कविता – जुनी कपाटं
अनेक कंसांना सोडवूनसुद्धा नवनव्या कंसात अडकत गुणल्या भागल्याच्या अनेक उद्धट प्रतिक्रियांना तोंड देत बेरीज वजाबाकीच्या पोरखेळातून अनेक शून्यांना बगल देत अनेकांच्या अनेक रितीने तेवढ्याच मद्दडपणे पायऱ्या उतरत वर्षानुवर्षे स्थितप्रज्ञ तरीही अनुत्तरित कशाला म्हणवून घेतोस स्वतःला ‘क्ष’ ? Continue reading कविता : क्ष
कशास आणि कोठून आलो माहित नाही माहित नाही… कधी जायचे कसे जायचे कशास आणि कुठे जायचे माहित नाही माहित नाही… अनंतातल्या अगम्य,अद्भुत प्रलयंकारी प्रवासात या एक सांगतो धुंद मनाने तृप्त मनाने जाता जाता पडावं इथला अगम्य होता अतर्क्य आणि धमाल होता Continue reading कविता : निरोप
ऐकू येतात हुंदके तडा गेलेल्या भिंतीचे ओघळणारे अश्रू सुरकुतलेल्या कांतीचे आहेच कुठे जमीन पायाखाली भेगा पडायला,सारवायला तुम्ही तर चालता गुळगुळीत फरशीवर पडायला घसरायला! भिंतीच्या कोनाड्यात कडी कुलूप नसलेल्या कपाटात साचलाय निरुपयोगी कचरा भिंतीवर लटकलेल्या तसबिरी घरून निघताना नमस्कार करण्यापुरत्या काही ब्लॅक अँड व्हाइट अल्बम जपून ठेवलेले रंगीबेरंगी फोटो जुन्या डायरीतल्या नोंदी न चुकते केलेले हिशेब पिवळ्या पानावर पुसट झालेले पत्ते,फोन नंबर कुणीच नसतील अस्तित्वात त्यावर … Continue reading कविता – काहीच कळत नाही
झणझणा झोंबरा वारा थरथरते अंबर सारे चराचर कापती धारा जग गिळले अंधकारे || गडगडा गरजती मेघ दिक्काल चिरडण्या येती कडकडा कोसळे लोळ भयकंपित सारी सृष्टी || उसळते रक्तिम पाणी वेढते वाढत्या वेगे स्थिर जे उच्च ठिकाणी दशदिशा फेकले गेले || जल निर्मल जीवनदायी रसरसती, फुलती वेली स्वमग्न कृद्ध तांडवी बनतसे विनाशक काली || चिंब भिजून वर्षावात मी होतो-नव्हतो झालो माते निश्चिंत मनाने तव कुशीत झेपावलो … Continue reading कविता : विनाशक काली
माय,मला येळ वाडा वो दादा, दे की जरा तुज्जोळचा येळ ए मैतरनी,अगं एss भयनी, अगं घाल की उलुसा येळ माझ्या वाडग्यात काय म्हंता दादा, काय म्हंता ताई माज्जोळ तं म्वाप वाडगा भरून सांडुस्तो हाय की वेळ हा हा हा बरूबर हाय बगा तुमचं सकाळी उठल्यापासून रात्री कवातरी झोपूस्तो हा ss इथून तिथ्थोर हातपाय पसारल्याला येळच येळ हाय वो, पन एकलाच हाय पाठचं पोटचं कुनीच न्हाई … Continue reading कविता:वाडा वोss माय
