झणझणा झोंबरा वारा                                                                                     थरथरते अंबर सारे                                                                                            चराचर कापती धारा                                                                                          जग गिळले अंधकारे  || गडगडा गरजती मेघ दिक्काल चिरडण्या येती   कडकडा कोसळे लोळ भयकंपित सारी सृष्टी || उसळते रक्तिम पाणी                                                                                        वेढते वाढत्या वेगे                                                                                           स्थिर जे उच्च ठिकाणी                                                                                    दशदिशा फेकले गेले || जल निर्मल जीवनदायी                                                                                   रसरसती, फुलती वेली                                                                                     स्वमग्न  कृद्ध तांडवी                                                                                    बनतसे विनाशक काली || चिंब भिजून वर्षावात                                                                                   मी होतो-नव्हतो झालो                                                                                 माते निश्चिंत मनाने                                                                                            तव कुशीत झेपावलो … Continue reading कविता : विनाशक काली  

युगानुयुगे  प्रत्येक दारासमोर अखंड उभा असतो तो शांतपणे, न थकता, न कंटाळता अनंतकाल, अविचल अहेतुककृपासिंधु दार उघडले जाण्याची वाट बघत दिसत नाही तो आपल्याला कारण आपल्याला तो बघायचाच नसतो आपल्याला हवी असते फक्त आपली इच्छापूर्ती तीही पावशेर पेढ्यांच्या बदल्यात तोही पावतो म्हणा कधीतरी, कोणाला त्याच्यावरचा आपला विश्वास कापराप्रमाणे जळून जाऊ नये म्हणून खरंतर प्रचंड घाबरतो आपण त्याला अजिबात नको असतो तो आपल्याला कळते ना आपले … Continue reading कविता : युगानुयुगे

तशी साऱ्यांच्याच मनात असते लपलेली  आभाळाला स्पर्श करण्याची इच्छा  आपले पाय असतात जखडबंद  अदृश्य अनुल्लंघनीय गुरुत्वाकर्षणाने        येते एखादी परी वेगळ्याच मितीतून        उतरते जमिनीवर अगदी अलगद       असते ती आपली पण नसते आपल्यात       मुक्तहस्ते देऊन जाते काही विलक्षण       चाकोरीबद्ध चौकटीपलीकडचे परीस्पर्शाने होत नाही आपले सुवर्ण  आपण नसतो धड लोखंडही  तरी काही अपार्थिव आपले जीवन उजळवून गेले  याची जाणीव होण्याचे भाग्य काय कमी आहे . Continue reading कविता :परीस्पर्श